Gisterenochtend stond het wekkertje op 4.15 uur (NK teams), maar dat was uitslapen vergeleken met vandaag. Vandaag ging het alarm om 3 uur al af... Jim was door z’n club geselecteerd voor een trainingskamp in Engeland. Voor het derde jaar op rij mocht hij mee naar Tonbridge (Kent) alwaar hij 4 dagen kon trainen met topjudoka’s uit Japan, Rusland en noem maar op. De schoolvakantie was weliswaar nog niet begonnen maar gelukkig was zijn school behulpzaam en kreeg hij er vrij voor. Het was loodzwaar maar leerzaam en gezellig. Het enige vervelende was dat Jim tijdens de eerste training zijn elleboog lelijk blesseerde en daar vervolgens de dagen erna ‘gewoon’ mee heeft doorgetraind (hij wilde immers zo graag), hetgeen voor de blessure niet echt een goed idee was. Z’n elleboog was dik, blauw, ontstoken en zeer pijnlijk.

Boven: Randori tegen Imranbek Gabasov. Gabasov werd eerste op de Olympische jeugdspelen van 2009 en tweede bij de laatste Europese kampioenschappen onder 20 jaar in Lyon. Jim is sterk en heeft een zeer krachtige pakking, maar Gabasov maakte Jim zijn hand steeds los alsof er een wasknijper aan zijn revers zat. Echt bizar, aldus Jim.

boven: Donny, HenkJan, Jelle, Jim en Ziggy
onder: Jeffrey, Hidde en Matthijs (foto: Rien van Harten)

Jelle heeft op de website van 'Wedstrijdjudo Slingerland' trouwens een erg leuk verslag van deze Engeland reis gemaakt. Klik hier om het te lezen.

Tags: blessure, buitenland, clinic, tonbridge

Vandaag naar de thuisbasis van basketball club Antwerp Giants, de Lotto Arena in Antwerpen. De Lotto Arena is nog geen 4 jaar oud en staat pal naast het oude Sportpaleis. Het biedt plaats aan 5000 man bij sportwedstrijden en zo’n 8000 man bij concerten. In april staat hier bijvoorbeeld James Last. Ongelooflijk, bijna 82 jaar maar hij doet het nog steeds. Zou dit dan echt zijn ‘Last’ tour worden? Maar nu is het tijd voor het International Antwerp Open Judo. Net als vorige week in Eindhoven een internationaal toptoernooi, superzwaar en wederom met het Braziliaanse systeem. Hopen op meer dan 1 partij dus maar weer.

Er blijken 4 poules te zijn in Jim zijn gewichtsklasse (-66kg). Zijn loting is helaas erg ongunstig. Onder andere zitten de nummers 1 en 3 van het Dutch Open van vorige week in zijn poule. Zijn eerste partij treft hij gelijk de nummer 3, de Belg Yannick Wouters. Yannick (zwarte band en in mei 16 jaar) werd vorig jaar 2e en in 2009 zelfs nummer 1 van België. Na wat aftasten over en weer zet Yannick nog in de eerste minuut een zijwaartse offerworp (yoko-tomoe-nage) in, en met succes. De scheids gaf er zelfs een ippon voor. De hoekscheidsrechter (onder wiens neus het gebeurde) vond het een waza-ari maar de ippon bleef op het bord en dus einde partij. Jim baalde enorm.

Yannick (op de grond) zet yoko-tomoe-nage in en scoort ippon

Nu waren we dus (tijdelijk) fan van Yannick geworden, want als hij de halve finale zou halen zou Jim weer mogen herkansen. Yannick won vervolgens zijn tweede en derde partij met gemak, maar trof in zijn vierde (die hij moest winnen om in de halve finale te komen) de nummer 1 van vorige week: Jerry Tjokroatmo. Staand kun je misschien nog wat tegen Jerry beginnen, maar op de grond is hij echt belachelijk goed. Yannick kwam een yuko voor te staan maar belandde even later op de grond, kwam in een houdgreep van Jerry maar er niet meer uit. Einde verhaal voor Jim dus, die zo’n snelle eliminatie nooit eerder had meegemaakt.

PS De catering van een hal van dit kaliber was vandaag trouwens ver onder de maat. Broodjes waren er niet te krijgen, en Spip had pijn in haar keel en wilde dolgraag een kopje thee. Maar helaas, er was ook geen thee. Want (zo werd er verteld) de dame van de catering was haar waterkoker vergeten (geen Belgenmop).

Er waren wel genoeg wc's

Tags: buitenland

Afgelopen 4 dagen was Jim (net als vorig jaar) in Engeland voor een internationale trainingsstage (met Japanners, Russen, Chinezen, etc.). Heel erg zwaar, twee trainingen op een dag en tussendoor slapen omdat het anders niet vol te houden was, maar ook heel erg gezellig. De trainingen bestonden uitsluitend uit randori’s, oftewel non stop sparren met de rest van de wereld. Erg leerzaam dus. Op de website van Slingerland staat een uitgebreid en heel leuk geschreven verslag van Hidde en Jelle, die er ook bij waren.

Jim (onder) werpt een Oostenrijker

Jim in een randori met een judoka uit Mongolië

Staand: Jim, HenkJan, Ruben, Donny, Mike, Jelle, Hidde, John en zittend Ziggy, Jeffrey en Matthijs.
(niet op de foto maar wel in Engeland waren ouders Rik en Rien)

Tags: buitenland, clinic, tonbridge

Vandaag ging Jim naar Engeland voor een 3-daags internationaal trainingskamp. Hij vloog (samen met nog een paar judoka’s en coaches) vanaf Rotterdam Airport, dus lekker dichtbij. Het bleek om alleen randori-trainingen te gaan. Kortom non-stop sparren met steeds wisselende tegenstanders van grote klasse. Voor het eerst judoën met o.a. Japanners, Kazachen, Oekraïners, en Moldaviërs. De Japanners waren bijvoorbeeld bliksemsnel en de Russen stonden als een (oost)blok beton. De terugreis was door ijs en sneeuwval erg spannend en leidde uiteindelijk naar Schiphol. Al met al kwam Jim heel enthousiast terug en was hij een weliswaar zware maar fantastische ervaring rijker.

Inchecken

280 judoka’s uit vele landen

De coaches, met o.a. HenkJan (blauw pak in het midden) en John Huvers (6e van rechts)

Jim (foto: Rik Wolterbeek)

Tags: buitenland, clinic, tonbridge

Vandaag was het weer tijd voor een internationale ervaring, en wel een Duitse dit keer. Op naar Osnabrück voor de Osnatel-Cup onder 16 jaar. Dit toernooi is voor de Duitse judoka’s een meetmoment, oftewel een van de toernooien waarbij ze punten kunnen scoren om uiteindelijk een EK of WK plaatsing mee te verdienen. Kortom de Duitse judotop was aanwezig. Ook Nederlandse kampioenen waren er volop, zo zat Gagik Grigorjan bij Jim op de mat. Een beetje gunstige loting zou dus wel leuk zijn, aangezien je hier na een verliespartij direct naar de verliezersronde wordt gestuurd.

Eerste partij trof Jim de Duitser Philipp Innig Aguion. Het bleek een zeer sterke en technische judoka te zijn. Jim kreeg geen grip op hem. Ook letterlijk niet want hij had een groot embleem op zijn rug tot aan zijn kraag (moet officieel lager zitten) waardoor Jim hem niet in zijn nek kon pakken. Los hiervan was Phillip gewoon de betere en verloor Jim op twee waza-ari’s. Philip is 2 jaar ouder (15 i.p.v. 13) en dat verschil merkte je echt in kracht. Later bleek dat hij de kampioen was van vorig jaar, en ook regerend kampioen van de deelstaat Nedersaksen. De loting (uit de 32 judoka’s in zijn klasse) bleek dus zeer ongunstig, en zo ging Jim direct al naar de verliezersronde.

Jim (links) tegen Philipp (Beatles haar bleek zeer populair in Duitsland)

Deze ronde werkte direct met een 2 minuten golden score knock out systeem, oftewel het eerste foutje wat je maakt is direct al fataal en dan lig je eruit. Vreemd, maar wel heel spannend omdat je geen kans meer krijgt om je te herstellen. Tegenstander is wederom een Duitser. Jim lijkt nu wel weer grip te krijgen en na een minuut zet hij een offerworp (hikomi-gaeshi) in en met succes. Ippon voor Jim en door naar de volgende tegenstander.

Jim (onder) scoort ippon met een hikomi-gaeshi

Dit werd de Duitse Lando Schwekendiek. Ook weer een 15 jarige en beresterke judoka. Jim probeerde wat hij kon, maar zonder score. Uiteindelijk wierp Lando Jim met pure kracht zonder een worp of wat dan ook op zijn zij. Qua judo ging het nergens over maar het was goed voor een yuko en zo lag Jim uit het toernooi en konden we weer richting huis (om daar met een soort jetlag de geburtstag van zijn vader te gaan vieren).

Jim (links) wordt hier zonder techniek tegen de grond getrokken

Al met al toch wel weer een mooie ervaring op een internationaal toernooi. Eerst komend toernooi zal de Open Capelse zijn (zaterdag 17 oktober, voor degenen die langs willen komen zal ik zodra de tijden bekend zijn die hier vermelden). Lekker heen en weer op de fiets in plaats van vijfenhalf uur in de auto. En zijn tegenstanders kunnen hier maximaal een jaar ouder zijn in plaats van twee, en dat scheelt op deze leeftijd (en zeker op het hoogste niveau) toch wel een slok op een borrel.

Tags: buitenland

Als beloning voor zijn inzet en prestaties van het afgelopen seizoen, mocht Jim met een aantal judoka’s van zijn club dit weekend naar Londen voor de Kent International Judo Championships 2009. Het toernooi was op zaterdag, dus hebben we er gelijk maar een uitje van gemaakt. Vrijdagochtend weg met de auto op de boot vanaf Duinkerken naar Dover, en zondagavond weer thuis.

Londen is verdeeld in 32 stadsdelen (boroughs) die elk weer zijn verdeeld in wijken (districts). Ons sfeervolle hotel (ooit chique, maar nu vergane glorie) zat in Zuid Londen in de multiculturele wijk Thornton Heat (in stadsdeel Croydon). Bekende ska en reggea grootheden als Desmond Dekker en Mad Professor komen hier vandaan. Het toernooi zelf was in het Crystal Palace National Sports Centre. Een enorm complex dat net al deels was opgeknapt voor de Olympische Spelen van 2012.

Crystal Palace National Sports Centre

Genoeg trivia, we kwamen immers voor het judo. Het Kent Open is een immens toernooi met 1000 deelnemers verspreid over twee dagen. Jim zijn klasse (onder 16 jaar en tot 50 kilo) was verdeeld in drie groepen, oplopend in kleur van de band. Jim zat dus bij de zwaarste categorie. Toen we aankwamen was het al aardig uitgelopen. Hij moest uren wachten, had last van zijn knie, het was er bloedheet en hij kreeg steeds minder fut om te judo-en. Tot overmaat van ramp werd voor zijn neus de vader van een judomaatje (Jorian) in een shock afgevoerd naar het ziekenhuis na een steek van een wesp. Hij had geen lucht meer en bijna geen pols, het was beangstigend om te zien (hij maakt het godzijdank weer goed nu). Kortom al met al bizarre omstandigheden om onder te moeten judo-en, maar uiteindelijk kon hij dan toch de mat op.

Zijn eerste partij werd beslist in 3 seconden. Hij trof (net als in al zijn andere partijen) een Engelse judoka. Ze pakten elkaar vast, liepen een paar meter, Jim probeerde een voetveeg (okuri-ashi-barai), hij lukte en hij won. Verbaasd keek de jongen nog naar zijn coach, maar de spits was eraf. Grote klasse.

Jim (links) maakt hier de ippon.
In Engeland judo je niet met je eigen kleur band, maar de een met een witte wedstrijdband en de ander met een blauwe.

Volgende tegenstander was een taaie. Jim zette de ene worp in na de andere, en wist de ander tot 3x toe te werpen. Maar steeds draaide hij net op zijn buik. De ander kreeg een straf omdat hij blokkerend judo-de en Jim steeds naar beneden trok, maar geen score dus. In de golden score was Jim ook duidelijk de actievere judoka, maar weer geen score. De scheidsrechters moesten dus gaan beslissen. Het leek overduidelijk, maar je weet het nooit met scheidrechters. De matscheidsrechter gaf het voordeel aan Jim die immers veel actiever was geweest, maar de twee hoekscheidsrechters kozen voor de Engelsman (?!?!) en zo ging de partij naar de ander. Echt ongelooflijk. Later bleek dat de scheidsen en die Engelse coach van die jongen dikke vrienden waren. Jim had het nu helemaal gehad en was zwaar teleurgesteld. Zijn kansen op goud waren nu immers verkeken, en brons zou een lange weg worden. Hadden we hier nou zoveel kilometers voor afgelegd?

Jim (links) laat hem de hele mat zien, maar zonder score

Na zich met moeite herpakt te hebben kon hij de mat weer op. Een boomlange judoka was zijn tegenstander. Jim was blijkbaar weer opgeladen want hij maakte een sterke indruk. Hij scoorde een yuko met een offerworp (tomoe-nage) en even later een ippon middels een voetveeg (de-ashi-barai).

Jim (links) maakt de-ashi-barai en scoort ippon

Voor zijn vierde partij kreeg hij te horen dat deze al om de 3de plaats zou gaan. Jim vond dit wel wat vreemd, maar zou alles op alles zetten om die laatste partij te winnen. Net voor hij begon, bleek dat dit niet zo was en dat hij er bij winst nog een moest judo-en. Keer op keer werd zo zijn mentale vermogen op de proef gesteld. Hij vocht in deze vierde partij als een leeuw en wist na anderhalve minuut met een achterwaartse offerworp (tani-otoshi) een ippon te scoren. Erg mooi.

Jim zet tani-oshi in

Tot slot dan de vijfde en laatste partij om de 3de plaats, en nu echt. Na een minuut zet de Engelsman een lage schouderworp in op twee knieën. Althans dat wilde hij doen, maar precies op het moment dat hij zich op zijn knieën wil laten vallen neemt Jim hem in de lucht over en trekt hem achterwaarts op zijn zij. Waza-ari voor Jim. Na een pittige strijd en net voor het einde van de 3 minuten zet de Engelsman een heupworp in (uchi-mata), maar weer neemt Jim hem over en stuurt hem door op zijn zij. Weer waza-ari voor Jim, die zodoende wint met waza-ari awasete ippon (2x waza-ari = ippon). Brons dus voor Jim op dit sterk bezette toernooi, die hier zowel geestelijk als lichamelijk aardig op de proef is gesteld. Petje af!

Na de overname van de schouderworp (foto: Eric van den Brink)

Jim (boven) stuurt de ander zijn uchi-mata door

Tot slot nog grote dank aan de twee meegereisde judoda’s: Mitchel Pfaff en Michel Bakker die de Slingerland jongens hier heel goed en enthousiast ge-coached hebben.

Michel en Jim (foto: Eric van den Brink)

mooie grote plak

Tags: buitenland, brons

Vandaag (zondag) wekkertje op 5:30 uur en op naar de rechteroever van de Schelde. Voor de Ippon Trophy Antwerp, het grootste (958 deelnemers) internationale judo-evenement van België, met judoka’s uit 10 Europese landen en nationale en internationale selecties. Een mooi toernooi om ervaring op te doen met het internationale judo. Hoewel we vooraf door meerdere partijen gewaarschuwd werden dat de scheidsrechters hier nogal eens iets te vaderlandsgezind konden zijn. We zouden zien.

Eerste partij trof (nou ja trof) hij Maxime Beenaerts de regerend Belgisch kampioen in de klasse tot 46 kilo. Het ging lang gelijk op, totdat Maxime een yuko scoort en dus voor komt. Het was een lastige judoka die erg afhoudend stond te judo-en. Net voor het eind wist Jim de stand met een yuko gelijk te trekken en dus volgde een golden score. Maxime ging meer bewegen en dat is voor Jim vaak gunstig. Met een schitterende kleine buitenwaartse beenhaak (ko-soto-gake) wierp hij Maxime onderuit en scoorde ippon.

foto: Ed de Bruyn

Jim (met rood) maakt hier winnende beenhaak

Tweede partij trof hij Frank de Wit, een oude bekende en de huidige nummer 2 van Nederland. Bij Frank en Jim gaat het altijd hard tegen hard, zo ook deze keer. Halverwege probeerde Frank een soort bulldozerworp (hij rende op Jim af dook naar zijn benen en probeerde hem op zijn rug te duwen). Jim wist op tijd te draaien en landde op zijn buik. Ondanks dat zag de scheids er een yuko in, die gelukkig door de 2 hoekscheidsrechters weer van het bord werd gehaald. Tot 1 seconde voor het eind bleef de partij zonder score. Frank probeerde echter in de allerlaatste seconde zijn bulldozerworp weer, Jim landde weer op zijn buik en weer gaf de scheids een yuko. Nu was slechts 1 hoekscheidsrechter het oneens, en dus bleef de yuko staan en won Frank de wedstrijd. Pech voor Jim.

Pech voor Jim: volgens de scheids landt hij niet op z’n buik

Derde wedstrijd trof Jim de Luikse Antoine Dubois. Antoine was een actieve judoka, en dus leuk om mee te judo-en. Na 3 minuten vol aktie en spanning veegde Jim hem onderuit met een dubbele beenveeg (okuri-ashi-barai), scoorde hiermee ippon en moest Antoine in Jim zijn meerdere erkennen. Jim had hiermee de kruisfinales bereikt.

Jim (achter) veegt Antoine

In deze kruisfinales begon hij met een bye, en als hij zodoende zijn volgende partij zou winnen, zou hij minimaal derde worden. Zijn volgende tegenstander was de Belgische Aleksanya Gourgen uit Brasschaat. Een sterke judoka met 1 specialiteit, een lage schouderworp. Na 2 minuten scoorde hij hier een wasa-ari mee en kwam op voorsprong. Even later probeerde hij hem weer en (volgens de tribune) zonder resultaat. Maximaal had de scheidsrechter een koka kunnen geven, maar die is in januari afgeschaft. Wat schetste echter ieders verbazing: hij gaf wederom een wasa-ari en was het hiermee over en uit voor Jim. We waren gewaarschuwd voor wat betreft de scheidsrechters, maar als je het dan aan den lijve ondervindt blijft het toch erg moeilijk te verteren hoor.
Even later gebeurde bij vriend Ruben (in de -55kg) hetzelfde. De jongens waren het op de achterbank op de weg terug al weer snel vergeten, maar bij de vaders voorin duurde het tot ver over de grens voordat de sfeer er weer inzat ...

Jim (wit) verliest hier met ’wasa-ari’

PS je krijgt hier 2 euro voor iedere ippon die je scoort.
Vier euro verdiend door Jim dus vandaag (genoeg voor het frietkot)

Tags: buitenland